Arthur Schopenhauer

1788de Danzigde doğdu. 1813te Jenada Über die vierfache Wurzel des Satzes vom Zureichender Grunde (Yeterli Sebebin Dörtlü Kökü) adlı bir tez savundu ve 1818de, büyük eseri Die Welt als Wille und Vorstellungu (İrade ve Tasavvur Olarak Dünya) yayımladı. 1820de Berlin Üniversitesinde doçent oldu; 1831de öğretim üyeliğinden ayrılarak Frankfurtta münzevi bir hayat yaşadı. 1860da Frankfurtda vefat etti. Öteki eserleri arasında, Über den Willen in der Natur (Tabiatta irade Üstüne-1836), Über die Freiheit des Menschlichen Willens (İnsan İradesinin Hürriyeti Üstüne-1839), Die beiden Grundprobleme der Ethik (Ahlakın İki Temel Meselesi-1841), Parerga und Paralipomena-1851 sayılabilir. İki eseri de, ölümünden sonra yayımlandı: Hayatta Sağduyu Üstüne Özdeyişler ve Düşünceler ve Parçalar.

Zamanındaki bütün büyük felsefe akımlarına karşı çıkan Schopenhauer, gerçekte kendi felsefesini kurarken Kanttan ve Fichteden esinlenir. Bunlara Hint felsefesinden edindiği yaşama kavramı isteğini de ekleyerek kendi irade ve tasavvur felsefesini kurar. Schopenhauer, bütün doktrinini özneyi de, nesneyi de kapsayan tasavvur ve irade gücü kavramı üstüne kurdu. Dünya bir tasavvurdur, yani o akılda tasavvur edildiğinden başka bir şekilde düşünülemez (idealizm). Schopenhauer bu fenomenler dünyasının dayanağına, irade adını verir ve her kuvveti bir irade olarak görür (iradecilik). Bu irade yaratıklarda, yaşama isteği veya yoketme sebeplerine karşı direnme ve onlara hakim olma eğilimi olarak belirir. Zeka bile yaşama isteğinin hizmetindedir; bununla birlikte, insan, her yaşantıda ve çabada kötülük ve acının bulunduğunu anlayınca, yaşama isteğinden kendini gene zeka yoluyla kurtarabilecektir. Bu, hayat şartlarının karamsar bir analizidir ve Schopenhauer, kendisine ün sağlayan keskin zekasını ve acı belagatini bu konuda ortaya koymuştur. Schopenhauerın ahlakı, insanların özdeşliğinden ileri gelen acıma duygusuna dayanır.