Osmanlı Devletinin askeri mızıkası.

Kısaca mehter denen mehterhane veya mehter takımı Osmanlı Devletinin askeri mızıka kuruluşudur. Padişaha özgü olanına «Mehterhanei Hümayun» veya «Mehterhanei Hakani» denirdi.

Ortaçağda, İslam devletlerinde bağımsızlığın üç maddi simgesinden biri de askeri mızıka takımı idi. Bunların üçüne birden «sikke vü tabl-u alem» denirdi. Sikke, madeni para, tabi, davul, alem de sancak veya bayrak anlamına gelir, İslam devletlerinin hepsinde sultanların, hatta bir ilde valilik yapan şehzade ve emirlerin mehter takımları vardı.

Kuruluş olarak Mehter Osmanlılara Selçuklulardan geçmiştir. Hatta Selçuklu sultanı Alaeddin Keykubat IIIün uçbeyi Osman Gaziye saltanat ve bağımsızlık simgesi olarak «tabl-u alem» (davul ve sancak) gönderdiği söylenir.



Mehterhane

Osmanlı Devletinde mehterhane Yeniçeri Ocağının bir parçasıydı. Evliya Çelebinin yazdığına göre XVII. yy.ın ortalarında İstanbuldaki Mehterhanei Hümayunda 300 sanatkar vardı ve bunların hepsi askerdi. Bundan başka Yedikule, Eyüp, Kasımpaşa, Galata, Tophane ve Boğaziçi hisarlarında ayrı mehter takımları vardı. Buralarda sabah ve akşam vakitlerinde bu mehter takımları iki «nöbet vururlar», yani konser verirlerdi.

Mehterhanei Hümayun savaşta orduyla birlikte bulunur, çaldığı ezgilerle askere şevk ve heyecan verir, düşmana korku salardı. 1826 yılında Yeniçeri Ocağı kaldırılınca ona bağlı olan mehterhane de kaldırılarak yerine batılı biçimde bir mızıka takımı (Mızıkayı Hümayun) kuruldu. 1911-de bu kuruluş «Mehterhanei Hakani» adıyla yeniden düzenlendi. Mehterhane Birinci Dünya Savaşında ve Kurtuluş Savaşı sırasında da hizmet gördü. Ama Cumhuriyet yönetiminin kurulmasıyla birlikte ortadan kalktı.

Mehter Müziği

Mehterhanede çalınan Türk askeri müziği kös, davul, nakkare, kudüm, zurna, nefir, nısfiye, zil, zilli maşa ve bunlara benzer özel çalgılarla çalınır. Bir mehterde bu çalgılardan eşit sayıda birkaç takım birarada bulunur. Dokuz kat mehter denen en kalabalık çalgılı mehter takımı padişahlara özgüydü. Mehter takımınca çalınan eserlerin bir kısmı sözlü müzik (mehter marşları, türküler v.b.), bir kısmı da çalgı müziği tarzındadır. Mehterde usul vurma (tempo) aletleri ve nefesli sazlar önemli yer tutar.